mood: verkouden

song: Warriors - Michael Flatley

 

De aarde is aan het opwarmen, het klimaat raakt ontregelt, blablabla. Het is koud, KOUD. Ik heb het gevoel dat het eerder iedere winter kouder en kouder aan het worden is. (En ja, de zomers ook wel warmer, maar bon, het is winter, dus ik heb het koud, de zomer kan mij momenteel geen barst schelen.)

 

In onze tuin ligt er nu een dikke twintig centimeter sneeuw. Da’s veel. Echt veel. Ik heb nog noooooit zoveel sneeuw opeen zien liggen n_n. Ik vind het leuk! Sneeuw is leuk! Om naar te kijken dan toch. Het is iets minder leuk als je er door moet fietsen (en om de vijf seconde bijna op u bakkes gaat) en het is nat. Maar als ik binnen zit met mijn lief in de zetel en een warme chocomelk (met slagroom en chocoladeschilfers, uiteraard) en ik kijk naar buiten, naar de sneeuw, dan is sneeuw leuk!

 

Oké, de temperaturen zijn inderdaad aan het stijgen. Tussen 1833 en 2003 zijn de temperaturen met ongeveer 2 graden gestegen. Maar da’s toch niet veel? Als we het over een iets kortere periode bekijken, klopt er ook geen bal van. In 2006 was het een pak warmer dan in 2007 en ook in 2008 werd het ook ietsje kouder dan in 2007. De warmste zomer tot nu toe dateert van 2003, de warmste winter is die van 2007!
(Dankjewel, KMI, om alles zo gedetailleerd bij te houden, iedereen vindt dat kei interessant.)

 

Trouwens, voorbije zomer was de gemiddelde temperatuur 18.2°C, en daarmee raakt de zomer van 2009 niet eens in de top 5! Dus als je ’t mij vraagt, zijn ze het een beetje aan het overdrijven, zene.
En momenteel is ’t koud genoeg! No big deal, dus...

Mood: confused

Song: Just go - Aiden

 

‘Mijn kat is dood,’ vertelde ik de liefde van mijn leven, enkele dagen geleden. Het was ook zo, mijn kat was echt dood, hij is nog altijd dood trouwens. Mijn ma heeft hem vandaag begraven. In onze achtertuin. Zo zal hij altijd bij ons zijn, en zal hij waken over onze levens. Maar, dat zei ik dus tegen H. (Ja, nog altijd de liefde van mijn leven, ondanks de vele tegenslagen en moeilijkheden die we al verwerkt gekregen hebben, maar da’s weer een andere blog waard.) Maar dus, H., in al zijn redelijkheid, zei:
‘Hoezo, dood?’ Ach, we vergeven het hem, tenslotte behoort hij tot het mannelijke geslacht en werken hun hersenen nu eenmaal anders dan die van vrouwelijke aardbewandelaars. Dus, geheel logisch is zijn niet-begrijpende blik vol vraagtekens.
‘Ja, gewoon, dood,’ verduidelijk ik dan ook.
‘Ah.’
Tot zover onze ingewikkeld en geleerde discussie over de grotere levensvragen van het universum: leven en dood. Zoals ik al zei, hij komt van Mars, vergeef het hem, alsjeblieft.

 

De dood volgens wikipedia:
De dood is een onomkeerbare toestand waarbij een voorheen levend organisme niet meer groeit, geen sprake meer is van metabolisme en geen actieve levensfuncties meer plaatsvinden (ademhalen, eten, drinken, denken, bewegen enzovoorts).

Wat wikipedia ook nog te melden heeft:
Ook dieren lijken soms blijk te geven van een voorgevoel van de naderende dood. Een dier dat naar de slachtbank wordt gevoerd, gedraagt zich aantoonbaar onrustiger. Een kat die het einde voelt komen, zoekt een stil plekje op. Volgens een oud volksgeloof zingt een zwaan kort voordat hij sterft de spreekwoordelijke zwanenzang. Reeds Aischylos (±525 v.Chr.-456 v.Chr.) verwonderde zich over de voorspellende gave van deze dieren.

Dus, onze Mazzel (zoveel geluk heeft hij dus toch niet gehad in zijn driejarige leventje) voelde zijn einde naderen en is een stil plekje gaan opzoeken? Hmm.... Als mijn kat het had aangevoeld dat hij aangereden zou worden, dan was hij inderdaad toch een stil plekje gaan opzoeken?

 

Maar! Wikipedia heeft ook nog beter nieuws te rapporteren, namelijk:
In vrijwel alle religies is er sprake van dat de dood van de fysieke mens niet het einde is. De ziel leeft volgens deze ideeën voort, vaak op een andere plaats (het hiernamaals) of door middel van reïncarnatie.

Dus, Mazzel, mijn trouwe metgezel, mijn maatje en zielsverwant, mijn steun en toeverlaat, niet getreurd, want ik zal je weldra weerzien! In het hiernamaals, waar dat ook zijn mag!

Mood: reborn n______n
Song: I don’t wanna be – Gavin DeGraw

Vol goede moed vertel ik mijn moeder dat ik eens ga beginnen aan mijn romananalyse voor Nederlands. (Over Duizend schitterende zonnen van Khaled Hosseini, schitterend boek btw.) Dus, flink als ik ben, zet ik de computer aan, open een splinternieuw, fris word-documentje en begin te typen. Dan blijkt dat ik ook andere recensie moet opzoeken op het internet, en begint mijn goesting in het schrijven van een buitengewoon oogopenende, voorbeeldige recensie al lichtjes te zakken. Een beetje ongeïnteresseerd begin ik door mijn favorieten de bladeren en kom ik tenslotte terecht op een weblog. Oh, wacht, míjn weblog. Juist ja. Deze had ik aangemaakt ongeveer.... 2 jaar geleden. Vol nostalgische gevoelens begin ik mijn oude berichtjes terug te lezen, allemaal geschreven in het derde middelbaar. Oooh, wat was ik toen nog jong en naïef en, tjee, zo ongelukkig! Hmm. Hopelijk ben ik veranderd.
Toen begon de moed die ik al aan het verliezen was, weer een beetje terug te keren. Niet om die verbazingwekkende recensie te schrijven (sorry meneer V!) maar om eens terug een artikeltje te schrijven voor mijn blog. In 2 jaar tijd kan er namelijk wel wat gebeuren.
Zo ben ik ondertussen terechtgekomen in 5 Humane Wetenschappen (wat mis ik het Latijn toch... NOT), ik heb inmiddels een drugsverslaafde ex, maar een van de weinige dingen die hetzelfde is gebleven in die 2 jaar (eigenlijk al meer dan 10 jaar) is mijn beste vriendin S. S., mijn leven, verleden, toekomst en hoop.
Oké, genoeg gezanikt. Bij een nieuw begin hoort een nieuwe lay-out! God wat was ik emo 2 jaar geleden (ook al heb ik het nooit willen toegeven). ‘Your bullet goes in, my love goes out’? Arme Manu, gelukkig ben je veranderd nu! (Hopelijk?)
Anyway, hope you enjoy the new lay-out :)

Mood: Down

Song: Seize the Day - Avenged Sevenfold

 

Het is alweer even geleden dat ik hier nog iets heb geschreven. Soms had ik geen zin om iets te schrijven, soms had ik gewoon geen zin om mijn gevoelens te delen met de rest van de wereld. Voor zover dit alles gelezen wordt natuurlijk.

 

Soms heb ik het gevoel dat mijn leven alleen uit pijn bestaat. Pijn die veroorzaakt wordt door anderen of door mezelf. Soms weet ik gewoon niet waar de pijn vandaag komt. Dan heb ik alleen maar zin om lekker zielig in mijn bed te kruipen met een grote zak chips, een voorraad chocola en een seizoen van The O.C. Om vervolgens te kijken hoe Seth, Ryan, Marissa en Summer – ondanks al hun problemen – zoveel van elkaar houden. En dan mis ik iets.

 

Misschien gewoon iemand die van me houdt om wie ik ben. Iemand die me een grote zak chips en een voorraad chocola geeft als ik er behoefte aan heb zonder te klagen over hoe ongezond dat allemaal is. Iemand die me af en toe een knuffel geeft zonder te denken dat ik iets nodig heb (behalve de knuffel dan). Iemand die er is.

En misschien heb ik gewoon een vertekend beeld door een teveel aan Amerikaanse series als One Tree Hill en The O.C. Echt goeie series, ze zijn geweldig. Maar echt, om de vijf seconden zit er zo’n “I love you, Luke” “Yeah, I love you too, Brooke” moment in. Of al die dingen die Lucas zegt aan het eind van seizoen 2 als hij afscheid neemt van Brooke. (Dingen als “I can’t let you leave without saying how I feel. I love you Brooke. This is how I feel”) Als ik ooit getuige mag zijn van een jongen die zo’n dingen zegt… dan geef ik een feestje. Zeggen jongens zo’n dingen?

 

Of is het gewoon Amerikaans en moet ik eens beginnen met echt te leven? In plaats van anderen hun leven te leiden via la télévision.

Mood: Tired (as usual)

Song: Smile in Your Sleep - Silverstein

 

Een band die iedereen echt wel keihard moet leren kennen - zo fantastisch zijn ze. Silverstein maakt heerlijke emo/punk/hardrock en bestaat uit:

 

 

Shane Told: zang (zie foto) - Neil Boshart & Josh Bradford: gitaar - Bill Hamilton: bass - Paul Koehler: drum

 

Ze rocken en zijn tegelijkerteit zacht, ze hebben fantastische meeslepende teksten en geweldige gitaarsolo's.

 

 

 

En wat ook zo geweldig is, is dat ze momenteel op tournee zijn. Wat ietsje minder super is, is dat ze niet in België optreden. Natuurlijk wel in dat fokking Duitsland. Drie keer zelfs. Hierzo kan je tickets bestellen voor Silverstein in Keulen, Berlijn, Hamburg of Aschaffenburg.

Mood: Tired

Song: All These Things I Hate - Bullet for my Valentine

 

Emo. Zo word ik meerdere malen per dag genoemd. Heb ik op zich geen problemen mee, ik vind emo's best coole mensen. Nu zijn er zo van die mensen die beweren dat ik ontken dat ik emo ben. Wat ik absoluut niet doe. Of ik het ben, dat is wat anders. Misschien ben ik het, misschien ook niet.

 

Emo volgens Wikipedia:

 

Ik luister naar allerlei soorten rock: Hardrock (Three Days Grace, System of a Down), Raprock (Linkin Park, Nevada Tan), Punkrock (Simple Plan, Air Traffic), en zelfs het softe poprockgedoe (The Veronicas, Tokio Hotel, Ashlee Simpson). (En verder luister ik ook veel hiphop (Petey Pablo! En Justin T., enzoverder, je kent het wel.)

Ik draag bijna alle dagen mijn zwarte All-stars, skinny jeans of baggy jeans, trui met kap etcetera etralala. Zwarte armbanden en zwarte riem met studs draag ik ook vaak. Als ik er de tijd voor zou hebben, zou ik ook nog eens alle dagen zwarte eye-liner dragen, maar tijd daarvoor heb ik meestal niet.

Ik wil ook nog een lippiercing, maar mag niet van mijn ma. Ik moet eerst nadenken welke plaats ik wil innemen in de maatschappij en blabla en het is allemaal zo'n ingrijpende ingreep en zeurzeur en zo.

 

Maar of dit alles mij emo maakt?

 

Zo ja: Oké

Zo nee: Oké

 

Persoonlijk vind ik mensen die mij zomaar 'emo' noemen hokjesdenkers. Je moet mensen niet in hokjes plaatsen en zeggen van 'die is emo en die gothic en die gewoon een loser'. Laat mensen toch gewoon hun eigen stijl hebben. Al is die walgelijk, het is wel hún stijl dan. Wat niet iedereen kan zeggen.

Mood: Crazy

Song: A Potion - Sioen

 

Waar godsdienst al niet goed voor is....

 

 

 

 

Ik had helaas te laat door dat onderstaande geschreven werd op mijn toets. (35/40!)

 

 

 

Manu: Hoi, hoe gaat het met jou? =)

Anna: Yo say Anna!
Manu: Anna! =D

Anna: Manuella (maar niet met de brilla omdat dat totally uncool is)

Manu: Manu de Emo dan?

Anna: Yeah! *gitaarsolo*

Manu: PLAANGGGGGGG *bassolo*

Anna: WHAM WHAM WHAAAAAM! WHAM WHAM WHAM WHAM WHAM WHAAAAAM WHAM WHAAAAM

Manu: TRRRRRRRRRRRTUMTUM *drumsolo*

Anna: IEEEEEH! *gilt in de microfoon*

Mensen: *vluchten de zaal uit*

Anna: Dankuwel Spring... euh... hier!

Manu: Tomaat: *raakt Anna*

Anna: Hmm! Tomatoes! *neemt gitaar en speelt zo'n solo dat alle tomaten ontploffen* *speelt er ook maar een anti-ei-solo bij*

Manu: *klopt met gitaar op Anna's hoofd*

Anna: *gaat naar de rechtbank om Manuella te laten veroordelen voor slagen en verwondingen*

Manu: *zoekt advocaat + huurmoordenaar*

Anna: *knatl Manuella dood nog voor ze haar advocaat kan bellen*

My Chemical Romance: *komt op begrafenis van Manu spelen*

Anna: GERARD! We love you!

Gerard: Err... Can some-one please remove her? *haar wordt grijs* Where's my haircutter! =O *rent weg als een kip zonder kop*

Anna: *laat Franz Ferdinand, Fall out Boy & Mika spelen*

Manu: *flirt met Pete*

Pete: *big smile* Hello pretty lady!

Pete: *stapt naar Anna toe na de begroeting 'Hello pretty lady'*

Manu: *haalt Pete met lasso terug*

 

 

En toen ging de bel. En hadden we Frans en kreeg ik mijn 4.5/10 terug.

 

Maar ik weet zeker dat we volgende les verderwerken!

Mood: STRESSY!!!

Song: The Fallen - Franz Ferdinand

 

Ik verveel me ieder moment van de dag, behalve wanneer ik me niet verveel. Een etmaal telt 24 uren, maar voor mij zouden ze best 48 uren mogen duren. Op de een of andere onnaspeurbare, duistere manier kom ik namelijk altijd tijd te kort.

 

Of ik heb geen tijd voor huiswerk (Sorry, maar dat boek moest toch echt uitgelezen worden.), of geen tijd om piano/saxofoon te oefenen (Sorry, maar een kwartiertje MSN'en veranderd iedere keer weer ongemerkt in anderhalf uur...), of geen tijd om te slapen (Schrijven is mijn passie, schrijven met pen en papier in het kot van de nacht, diep in mijn warme bedje weggedoken.) met geen ontbijt & giga wallen als gevolg.

 

Tijdgebrek dus. Ik heb er altijd last van, dus het is dringend tijd dat we daar eens een oplossing voor gaan bedenken. We zullen dinsdag eens nader bekijken.

 

7.50: Bus pakken

8.30: RIIIIIIIIIIIIIIIIIIIING (schoolbel, you know)

15.00: School's out, baby! (Uurtje vroeger dan maandag en vrijdag, twéé uurtjes vroeger dan donderdag! Jaj ^_^)

15.35: Thuis

17.57: Bus pakken, muziekschool (boring)

20.45: Terug thuis

 

Dit zijn de tijden die absoluut vaststaan. Helaas. Wat wil zeggen dat al 10 kostbare uren en 33 belangrijke minuten verspild zijn van mijn weinige 24 uurtjes. Wat wil zeggen dat ik voor al de rest nog maar 13 uren en 27 minuten heb. Hmmm...

 

Laten we eens kijken waaraan ik die tijd wil besteden.

 

Slapen: 10 uur

Lezen: 2 uur

Schrijven: 2 uur

Computer: 2 uur

Piano spelen: 1 uur

Gitaar spelen: 30 minuten

Saxofoon spelen: 15 minuten

Huiswerk: 45 minuten (ik wil wel, echt waar!)

 

Dit gaat niet lukken, 18 en een half uren is simpelweg te veel, zelfs ik durf dat onder ogen te zien. Wat wil zeggen... bezuinigen! Eens even kijken waarop ik wil bezuinigen...

 

Slapen: Hahaha.                    NOT

Lezen: Nee.          Misschien...            Beetje dan...

Schrijven: NO WAY

Computer: Zo niet grappig, niet grappig!

Piano spelen: Owkeej

Gitaar spelen: Beetje dan

Saxofoon spelen: Mmm, gaat mijn leerkracht niet grappig vinden...

Huiswerk: Aaah, oké dan.

 

Owkeej... Even omzetten in uren...

 

Slapen: 8 uur

Lezen: 1 uur

Schrijven: 2 uur

Computer: 2 uur

Piano: 20 minuten

Gitaar: 10 minuten

Saxofoon: 10 minuten

Huiswerk: 10 minuten (zal wel genoeg zijn, zeker?)

 

Even optellen... 13 uur en 50 minuten. Gadverdamme, nog te veel. EN SHIT! Vergeten ik natuurlijk mijn grootste hobby: eten! (Ja, en douchen en naar la toilette gaan en zo en afwassen en godverdomme, ik word hier helemaal depressief van...)

Oké. Méér bezuinigen!

 

Slapen: 8 uur (sorry, maar heb ik echt wel nodig)

Lezen: 1 uur (If you steel my drugs, I'll kill you)

Schrijven: 2 uur (idem)

Computer: 2 uur (hehe)

Piano: 10 minuten

Gitaar: 5 minuten

Saxofoon: 5 minuten

Huiswerk: 10 minuten (Ja, toch wel.)

 

En dan hebben we 13 uren en 30 minuten. Ik geraak er nog niet. Want eten etcetera etralala is er nog niet bijgerekend.

 

Ik geef het op.

 

Dit is gedoemd om te mislukken.

 

Verdomme.

 

I'm death. __o__

Mood: Death

Song: Suddenly I see - KT Tunstall

 

Als ik de benen van Rihanna, de kont van Jennifer Lopez, de voorgevel van Beyoncé, de ogen van Jennifer Aniston en het haar van Mischa Barton heb, dan pas zal ik graag op de foto gaan. Ik sta écht niet graag op de foto. Er is werkelijk altijd iets mis. Of wel een enorme puist die mijn kin siert, ofwel wallen die extra groot lijken, ofwel haar dat krult (Lang leve de stijltang! Weg met de regen!) ofwel gewoon íéts dat niet meewerkt.

 

Vandaag was een rotdag. Mede dankzij het fenomeen fotografie.

 

Het begon 's ochtends al slecht. Overslapen. Met als gevolg dat ik maar een klein miniboterhammetje als ontbijt naar binnen kon werken. Dan kwam ik op school aan, vertelde Lena me doodleuk dat vandaag de klassenfoto's getrokken zouden worden. Verdomme. Helemaal vergeten, natuurlijk.

 

Derde uur LO. Klote. Want we moesten natuurlijk lopen, beetje conditie opbouwen. Gatverdamme. (Ik heb geen conditie en ik heb er ook helemaal geen behoefte aan er een te hebben. Ik geraak 's ochtends tot aan de bushalte en dat is voldoende voor mij.) Ik had ook amper iets gegeten en nog niets gedronken, met als gevolg dat mijn maag vrijwel onmiddellijk in opstand kwam. En toen begon het ook nog eens te regenen! Begon mijn haar (dat toch al krulde door het zweet) nog meer te pluizen. Na dat marteluur was ik dus helemaal bezweet en krulde mijn haar. Niet leuk. En natuurlijk moest iedereen weer commentaar leveren op mijn haar (dat overigens meestal positief was, maar ik moest er toch niets over weten).

 

De rest van de dag ging ook maar traag voorbij; geschiedenis (Philippe probeerde deze keer geen zelfmoord te plegen, Jeff en Tom waren aan het oxo'en.), wiskunde (We hadden een stagiair die Tom Stefan noemde, Philippe Renzo en Jordy Kevin, hoera voor de naamkaartjes. En de naïeve stagiairs natuurlijk.), Frans (Die vent lult zoveel, en ik versta er geen bal van.) en in de ochtend ook nog bio (Dankzij Anna die aan het lullen was over Tom Kaulitz en Astrid die aan het zeveren was over een videoclip van Tokio Hotel mocht ik helemaal vanachter gaan zitten met als gevolg dat ik het bord niet meer kon lezen.).

 

En toen was het zover. Het laatste uur konden de fotogenieken onder ons in hun handen wrijven. Het enige goede aan die klasfoto's was dat we een deel van Latijn misten (ik kon trouwens helemaal niet volgen, hehe). Maar hé! Niemand had wat gezegd over individuele foto's! NEE! Ik zag eruit als een zombie, jeej.

 

Afijn, alles was achter de rug en toen ik thuiskwam rook het huis lekker fris (gelukkig bestaan er nog van die zwarte, mollige, absoluut niet Nederlands-sprekende vrouwen met een witte string die boven hun jeans komt piepen die zichzelf 'poetsvrouw' mogen noemen) dus gelukkig eindigde mijn dag zo slecht nog niet. Hehe.